Acquisitiefraude via de telefoon

De meest voorkomende vorm van acquisitiefraude is die via telefonische misleiding. Telefonische acquisitiegesprekken blijken door medewerkers van acquisitiebureaus uiterst geraffineerd te worden gevoerd: op alle mogelijke manieren wordt geprobeerd de ondernemer een handtekening te ontfutselen of een telefonisch akkoord.

Doorgaans is het gesprek gebaseerd op een leugen en wordt hierop voortgeborduurd. De meest voorkomende benaderwijzen en trucs zijn de volgende:

• Het malafide bureau refereert aan een advertentieovereenkomst die eerder (mondeling) zou zijn afgesproken. Een bevestiging hiervan per fax/mail/post volgt direct hierna. In bepaalde gevallen is deze fax voorzien van de ‘standaard’ advertentie die de betreffende ondernemer in het verleden heeft aangeleverd aan bonafide advertentiebureaus, hierdoor wordt de suggestie dat er reeds een overeenkomst bestaat, versterkt. Later blijkt men toch te hebben getekend voor een (volstrekt nieuwe) overeenkomst;
• De ondernemer wordt in de waan gebracht te maken te hebben met een bonafide bureau waar hij daadwerkelijk een zakelijke relatie mee heeft (vaak een telefoon-/gemeentegids of politiegids die huis aan huis wordt bezorgd). De nu te verzenden fax dient uitsluitend getekend te worden ter controle van de eerder aan het bureau verstrekte gegevens. Later blijkt men toch te hebben getekend voor een (volstrekt nieuwe) overeenkomst;
• De ondernemer wordt benaderd met het verhaal dat zijn bedrijfsgegevens gratis op een website zouden staan vermeld. Deze advertentieplaats kan naar de bewoordingen van de acquisiteur niet langer gratis worden aangeboden en de ondernemer wordt gevraagd of hij akkoord gaat met een betaalde verlenging. De ondernemer geeft aan dat hij dat niet wil, waarop door de andere partij dringend wordt verzocht de thans toe te sturen fax te ondertekenen om de "automatische verlenging " stop te zetten. Men blijkt vervolgens juist te tekenen voor een geheel nieuwe overeenkomst voor een bepaalde periode;
• Sommige advertentiebureaus werken door middel van een mondelinge overeenkomst. De ondernemer wordt in de waan gebracht te maken te hebben met een bonafide bureau waar hij daadwerkelijk een zakelijke relatie mee heeft. Het malafide bureau refereert aan een overeenkomst die eerder zou zijn afgesproken. De ondernemer hoeft alleen maar de gegevens even te controleren. De acquisiteur noemt in een rap tempo de bedrijfsgegevens van de ondernemer en de voorwaarden van de overeenkomst op waarna hij zijn mondelinge akkoord moet geven. Bij het ontvangen van de factuur ontdekt de ondernemer pas dat het advertentiebureau een totaal ander bedrijf is;
• Er wordt gezegd dan wel heel sterk gesuggereerd dat men in opdracht werkt van, of dat er wordt samengewerkt met overheidsinstanties, gemeenten ("Wij brengen de gemeentegids uit.") of goede doelen.
• Een nieuwere vorm van telefonisch benaderen is de volgende: het acquisitiebureau belt op door middel van een bandje dat afgespeeld wordt. Het gesprek verloopt warrig en veelal eindigt het bandje met de mededeling, dat de lijn slecht is.

Let u erop, om dergelijke gesprekken direct te beëindigen indien u geen interesse heeft in dergelijke advertentieplaatsingen!

Hieronder volgen nog andere trucs van advertentiebureaus die wij tegenkomen:

• Eerst wordt met een smoes door een vertegenwoordiger van het dubieuze bureau telefonisch geïnformeerd wie er verantwoordelijk is voor het (personeels-) advertentiebeleid. Of men gebruikt de naam van deze persoon die al in de bonafide advertentie werd genoemd. Vervolgens wordt in een tweede telefoongesprek gerefereerd aan de eerdere beweerde ‘afspraken’ met deze verantwoordelijke;
• Oplichting via interviews. Ondernemers worden benaderd door een serieus klinkend blad – bijvoorbeeld een Engels- of Duitstalige uitgave met een naam die sprekend lijkt op die van een bonafide uitgever – met het verzoek om een interview. Er wordt keurig een afspraak gemaakt met de ondernemer die na het interview verzocht wordt om mee te werken aan het plaatsen van foto’s waarvoor wel betaald moet worden. De millimeterprijs hiervoor wordt tevens in de brief vermeld (bijv. € 8,95 per mm/kolom); er wordt echter geen melding gemaakt van de uiteindelijke afmetingen van de foto’s in de te verschijnen uitgave. Met als gevolg dat de ondernemer ineens wordt geconfronteerd met een rekening variërend tussen € 2.000 - € 6000,-, daar de foto’s bijna paginagroot in de uitgave opgenomen blijken te zijn;
• De ‘tegoedbon’: de ondernemer of één van zijn medewerkers wordt gebeld met de mededeling dat het bedrijf of de instelling nog een advertentie te goed heeft waarvoor in het verleden al betaald is. Het acquisitiebedrijf wil gaarne weten of de gegevens van het bedrijf nog correct zijn. Er zal een fax worden gestuurd en de gegevens dienen te worden gecontroleerd. Indien akkoord, dient de fax getekend geretourneerd te worden. Omdat het al een betaalde advertentie betreft, is men kennelijk minder zorgvuldig met het bestuderen van de fax en blijkt men na ondertekening een nieuw contract te hebben afgesloten.

De prijzen:

• De prijzen die mondeling worden besproken blijken tevens veelal niet te stroken met hetgeen vervolgens op de opdrachtbevestiging/offerte worden gezet. Zo blijkt vaak bij internetgidsen de prijs per maand te zijn in plaats van per jaar. Er wordtt gezegd dat het gaat om een vermelding voor € 150,- per jaar, dit blijkt achteraf € 150,- per maand te zijn. Wanneer in het document ook nog in kleine letters staat vermeld dat de looptijd van de overeenkomst 36 maanden betreft blijkt de overeenkomst in plaats van € 150,- een totaalbedrag van € 5.400,- te hebben.
• Bij de verkoop van advertentieplaatsen voor magazines, krantjes en kleur- en puzzelboekjes gaat het er op eenzelfde wijze aan toe. Men wordt mondeling geïnformeerd dat het om een eenmalige plaatsing van bijvoorbeeld € 195,- gaat. In de kleine letters staat echter iets heel anders. Niet alleen blijkt het vaak te gaan om een hoger aantal plaatsingen, ook de genoemde prijs blijkt vaak slechts de ‘basisprijs’ te zijn. Hierbij komen vaak nog allerlei vage ‘extra’ kosten zoals kleur- en stanskosten welke soms hoger uitvallen dan de ‘basisprijs’. In plaats van een eenmalige advertentie van € 195,- zit men dan bijvoorbeeld aan een 12-tal advertentieplaatsingen vast voor een bedrag van € 450,-, dus een totaalbedrag van € 5.940,-.